Stefanos Rokos: The Age of Electricity (2016)

Facebooktwitterrssinstagram

The Age of Electricity
Stefanos Rokos’ solo exhibition
February – April 2016
at Vogiatzoglou Art Space, in collaboration with Agathi-Kartalos Art Gallery

video: Araceli Lemos
music: Crocodile Tears by Zita Swoon Group
sound production: Yiannis Christodoulatos

www.stefanosrokos.gr 

Η ατομική έκθεση του Στέφανου Ρόκου με τίτλο «Η Εποχή του Ηλεκτρισμού» αποτελεί μία πανοραμική παρουσίαση πολλαπλών εικαστικών δυνατοτήτων και μορφών. Περιλαμβάνει μία σειρά καινούργιων ζωγραφικών έργων μεσαίων και μεγάλων διαστάσεων με μεικτή τεχνική (ακρυλικά, ακουαρέλα, μελάνια, μολύβια σε χαρτί ή καμβά)∙ γύψινα γλυπτά ως τμήματα μιας ευρύτερης σύλληψης∙ δύο κεντήματα μεγάλων διαστάσεων∙ καθώς και πέντε βιντεοπροβολές χαρακτηριστικών στιγμών από προηγούμενες, μετά το 2010, ατομικές εκθέσεις του στο Λονδίνο, την Αμβέρσα και την Αθήνα. Ο Ρόκος δημιουργεί ένα εικαστικό περιβάλλον πέρα από τους συνηθισμένους ειδολογικούς διαχωρισμούς, περνώντας από τις δύο στις τρεις ή στις τέσσερις διαστάσεις και χρησιμοποιώντας το κέντημα, τις εγκαταστάσεις και τις προβολές για να οργανώσει έναν κόσμο-πλαίσιο, στον οποίο και η καθαρή ζωγραφική αποκτά μία πλάγια, ανοίκεια σημασία. Ο τίτλος της έκθεσης αντικατοπτρίζει την «ηλεκτρισμένη» ένταση η οποία διαπερνά το πολιτικό, κοινωνικό και προσωπικό πεδίο την τελευταία πενταετία, μέσα από αφηγηματικά, διάστικτα με προσωπικές αναφορές και εμμονές έργα, τα οποία ισορροπούν μεταξύ θλίψης και χαράς, σε έναν παράδοξο απολιθωμένο κόσμο, ο οποίος ανήκει ταυτόχρονα στο παρελθόν και στο μέλλον. Στην Εποχή του Ηλεκτρισμού η ζωγραφική του Ρόκου επανέρχεται στις δημιουργικές εμμονές της – στα κομβικά εκείνα σημεία της έμπνευσής του τα οποία αναδεικνύει ο Π.Ε. Δημητριάδης στο κείμενο που συνοδεύει τον κατάλογο της έκθεσης: την «αποκρουστικότητα του γήρατος ως απειλή στέρησης της νεότητας, σε λιβιδινική βάση», αλλά και τον «χρόνο που περνάει, είτε ως παρακμή της φύσης είτε ως αλλοίωση του δυτικού τοπίου», στην «ευρωπαϊκή αυθεντία που “εξαερώνεται” και υποφέρει […] έναν υπόγειο (ή υπέργειο) σιδηρόδρομο προς τη δυστοπία και την απόγνωσημιας μάζας που άγεται και φέρεται με προορισμό το χάος, ένα σύμπαν που καταδυναστεύεται από τη δυσπλασία, τη νεοπλασία, την κακοήθεια […] τη βιαιότητα αλλά και τη θαλπωρή ενός κοινού πεπρωμένου, όπου η χαρά είναι πάντα το διάλειμμα». Ο Ρόκος επιστρέφει σε όλες εκείνες τις απειλητικές δονήσεις που κλονίζουν την εξωτερική και εσωτερική ισορροπία μας, αναδεικνύοντας την ομορφιά που μπορεί να αναδυθεί μέσα από μία αμφίρροπη σύγκρουση – όπως και ο ίδιος σημειώνει σε πρόσφατη συνέντευξή του: «Ίσως η δική μου ιδανική ιδεατή πραγματικότητα να είναι το απόσταγμα μιας ηλεκτρισμένης κατάστασης που καταλήγει να έχει θετικό πρόσημο».

Stefanos Rokos’s solo exhibition «The Age of Electricity» constitutes a panoramic presentation of multiple possibilities and forms of visual art. It includes a series of brand new, mixed media (acrylics, water colours, inks, pencils on paper or canvas), medium and large size paintings; gypsum sculptures as parts of a wider concept; two large size embroideries; and five video projections of distinctive moments from earlier, post 2010, solo exhibitions of his in London, Antwerp and Athens. Rokos creates a visual art setting that transcends the usual typological classifications, moving from two to three or four dimensions, and using embroidery, installations and video projections to organise a framework of a world where even pure painting acquires a slant, unfamiliar significance. The title of the exhibition reflects the ‘electrified’ tension that has permeated the political, social and personal sphere over the last five years, through narrative works dotted with personal references and obsessions; works that balance sadness and joy, in an odd, fossilized world that belongs both to the past and the future at the same time. In the Age of Electricity, Rokos’s painting returns to its creative obsessions – those key elements of his inspiration underlined by P. E. Dimitriadis in the introductory note of the exhibition’s catalogue: ‘the ugliness of old age as threatened deprivation of youth, on a libidinal basis’, as well as ‘the passing time, in the form of either the decline of nature or of the corruption of the western landscape; the European authority that is “evaporating” and suffering; […] an underground (or overground) railway to dystopia and the despair of a mass that is being dragged, spineless, to chaos; a universe that is overwhelmed by dysplasia, neoplasia, malignancy; […] both the brutality and the warmth of a common destiny, where joy is no more than an intermission’. Rokos returns to all those threatening vibrations that shake our external and internal balance, underlining the beauty that may rise from an uncertain clash — as he, himself, points out in a recent interview he gave: ‘Maybe my ideal reality is the essence of an electrified situation that ends up being positive.

Απάντηση

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.